سلام خسرو نازنین . نمی پرسم حالت چطوره ؟ چون مطمئنم که حالت از من و امثال من خیلی بهتره . یک سال گذشت از

صبح جمعه ای که خبر رفتنت را شنیدم . هنوز که یک سال از پایان عمرت می گذرد، ناباوری ام پایان نپذیرفته . غم نبودنت

بدجوری ازارم می دهد خسرو جان .  مانده ام حیران، راستی چه شد که تنهایمان گذاشتی ؟نگاهم به عکست می افتد، با

خنده ای که همیشه بر لبانت بود و چشمهای مهربانت . باز از خود می پرسم : خسرو واقعا ما را ترک کرده است ؟ آزارم

می دهد فراموشی ات خسرو ! به یاد می اورم بازی کم نظیرت را در حکم کیمیایی، یا سالاد فصل جیرانی که نقش پیرمرد

لمپن عاشق پیشه را چه زیبا بازی کردی، و یا بازی بسیار بسیار زیبایت در فیلم هامون مهرجویی . با ان صدای پر خش و چهره

سوخته و آن دل دل کردنهای معرکه ات . و پر رنگ تر از همه این تصاویر، تصویر مردی بود با لبهای ترک خورده کبود در لباس

راهزنی . بیشتر از همه تصویر دوست داشتنی مراد بیگ روزی روزگاری پیش چشمانم می آید که با ان صدای دلنشین

و خش دار، با خاله لیلای داستان صحبت می کرد . و حالا، راهزن دوست داشتنی روزی روزگاری، رضای شیرین خانه سبز،

هامون بیچاره هامون، پدر مهربان کیمیا، داداش اسد سوخته و عاشق پری و ... قریب به یک سال است که ما را ترک کردی

و ما را با خاطرات شیرینی که ازت داشتیم تنها گذاشتی . می دانم که به سر وقت خدا رفته ای . من از تو اموختم که خانه

باید همیشه رنگش سبز باشد . من از تو اموختم خانه باید از عشق پر باشد . من  از تو اموختم ...

تشکر می کنم ازت به خاطر تمام چیزهایی که به من و به ما اموختی . در اخر برایت می نویسم حال همه ما خوب است

اما تو باور مکن . همسفر همیشگی عشق، روحت سبز ...